Οι μανούλες όλου του κόσμου δεν θα έπρεπε να γιορτάζουν μια φορά το χρόνο αλλά κάθε μέρα, δυστυχώς όμως οι περισσότεροι τις θυμόμαστε και τις εκτιμούμε την συγκεκριμένη ημέρα. Ένα λουλουδάκι από το κήπο μας, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ένα ευχαριστώ είναι τα πιο απλά που μπορούμε να κάνουμε. Δυστυχώς δεν γινόταν να είμαι συνεπής και να κάνω αυτή την ανάρτηση την ημέρα που έπρεπε αλλά για κάποιο λόγο ένιωθα την ανάγκη να το κάνω έστω και τρεις μέρες αργότερα! Όλες τις μανούλες τις ακούω που λένε "Αν δεν γίνεις μάνα δεν θα με καταλάβεις!", μπορεί όντως να μην μπορώ να μπω στη θέση τους αλλά μπορώ για λίγα λεπτά να αναλογιστώ την καθημερινότητα τους, τα άγχη τους, τις φοβίες τους και την υπομονή που διαθέτουν. Πόσο εύκολο να είναι να κρατάς την ψυχραιμία και την υπομονή σε κάθε αταξία που γίνεται? να βρίσκεσαι σε ετοιμότητα να απαντήσεις την οποιαδήποτε ερώτηση που μπορεί να γίνει? να ξενυχτάς με την έννοια αν είναι όλα καλά και τι ώρα θα επιστρέψει? Νομίζω όμως πως το μεγαλύτερο άγχος πρέπει να είναι όταν μεγαλώνουν τα παιδιά και αναρωτιέσαι αν έκανες καλά τη δουλειά σου, αν μετέφερες τις γνώσεις σου και έδωσες τα κατάλληλα εφόδια για να στηριχθεί στα πόδια του και να γίνει ένας κάλος και αξιόλογος άνθρωπος με αξίες, ιδανικά, χωρίς κόμπλεξ και έτοιμος να πάρει τη ζωή στα χέρια του. Χμμμ...δεν είναι όλα ρόδινα τελικά. Για αυτό το λόγο λοιπόν ας σκεφτόμαστε δεύτερη φορά πριν μιλήσουμε άσχημα ή δυσανασχετήσουμε γιατί οι γλυκούλες μόνο το καλό μας θέλουν! Και για να κλείσουμε κάπου εδώ θέλω να ευχηθώ στις μέλλουσες, στις νέες και τις μεγαλύτερες μανούλες χρόνια τους πολλά, θαυμάζω αυτό που κάνετε και ελπίζω μια μέρα και το δικό μου το παιδάκι να είναι περήφανο για εμένα όπως είμαι εγώ για την δική μου!
Μανούλα σ' αγαπώ πολύ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου